pyłek kwiatowy | kit (propolis) | wosk | mleczko pszczele | pierzga
Pyłek kwiatowy
Pyłek kwiatowy jest produktem roslinnym, zebranym i częściowo przetworzonym przez pszczoły. Pyłek jest mieszaniną pochodzącą z różnych roślin, stąd jego różnokierukowe działanie. Pyłek przetworzony przez pszczoły i skladowany w plastrach jest nazywany pierzgą, zwaną również pszczelim chlebem i jest podstawowym pokarmem białkowym rodziny pszczelej.
Pyłek kwiatowy zawiera grupy związków chemicznych takich jak: witaminy (B, B1, B12, A, C, E, P, PP, kwas pantotenowy i foliowy), białka, tłuszcze, węglowodany oraz sole mineralne. Dotychczas w pyłku zidentyfikowano ponad 200 związków chemicznych., Przeciętnie pyłek zawiera 20 - 40 % białka.
Pszczeli pyłek kwiatowy posiada działanie antybakteryjne, antyanemiczne, regenerujące, obniża poziom cukru we krwi, ogranicza proces miażdżycy, podnosi kondycję, wzmaga odporność organizmu, polepsza zdolność myślenia i koncentracji

Pszczeli pyłek kwiatowy i zdrowie
Sposoby podawania i dawkowanie
Leczniczo stosuje się 20 - 40 g pyłku kwiatowego dziennie, co odpowiada ilości 3 - 5 łyżeczek dla dorosłych i 1 - 2 łyżeczki dla dzieci. Pyłek przyjmuje się 3 razy dziennie przed jedzeniem. Czas kuracji 1 - 3 miesięcy i można ją powtarzać 2 - 4 rzy w ciągu roku. Celem zwiększenia przyswajalności przez organizm, ziarna pyłku rozdrabnia się poprzez zmielenie w młynku lub rozpuszczenie w ciepłej woedzie. W środowisku wodnym ziarna ulegają pęcznieniu i po 2 - 3 godzinach pękają uwalniając swoją zawartość. Do tego celu można użyć: mleka, soku owocowego lub warzywnego. Zmielony pyłek można rozmieszać w proporcji od 1 : 1 do 1 : 4 z miodem, twarogiem, jogurtem, konfiturami. Tak przygotowany przyjmuje się w ilości 1 łyżki stołowej 3 razy dziennie. Pyłek używany bez rozdrobnienia jest wykorzystywany w 10 - 15 %. Natomiast po rozdrobnieniu lub rozpuszczeniu w płynach dostepność składników biologicznie czynnych wzrasta do 60 - 80 %.
Uwaga: W płynach rozpuszcza się się tylko tyle pyłku ile jest potrzebne do jednorazowego spożycia.

Zastosowanie pyłku
Choroby górnych dróg oddechowych - przyjmowanie profilatyczne pyłku zapobiega wystepowaniu chorób przeziębieniowych oraz grypy. dotyczy to szczególnie ludzi starszych. W przypadku zachorowania skraca czas leczenia i łagodzi przebieg infekcji. Miażdżyca - pyłek ma działanie przeciwzapalne i przeciwzakrzepowe. Stosowany jest zarówno w chorobie niedokrwiennej serca, jak i w nadciśnieniu, w okresie rekonwalescencji po zawale mięśnia sercowego oraz w zaburzeniach krążenia mózgowego głównie u starszych osób, a także w zaburzeniach krążenia obwodowego szczególnie kończyn dolnych.
Choroby przewodu pokarmowego - uporczywe zaparcia, przewlekłe biegunki, wrzodziejące zapalenie jelita grubego oraz choroba wrzodowa żołądka i dwunastnicy. Pyłek działa korzystnie i wybiórczo na florę bakteryjną przewodun pokarmowego poprzez zachowanie prawidłowego rozwoju bakterii saprofitycznych przy równoczesnym eliminowaniu bakterii chorobotwórczych. Pyłek zmaga czynność wydzielniczą żołądka poprzez normalizację perystaltyki jelit. W przypadku wrzodziejącego zapalenia jelita grubego, korzystnie jest łączyć pyłek z propolisem.
Choroby wątroby - pyłek normalizuje zaburzoną w schorzeniach wątroby przemianę białek i odnawia jej uszkodzoną mikrostrukturę. Działa osłaniająco na komórki wątroby, zarówno w procesach zapalnych, toksycznych, pourazowych, jak i w przypadkach uszkodzeń polekowych. Wskazany jest w zapaleniach wątroby zarówno na tle bakteryjnym, jak i wirusowym.
Niedokrwistość - przyjmowanie pyłku powoduje wzrost czerwonych ciałek krwi, u dzieci 25 - 30% a u dorosłych 20%. Choroby alergiczne - pyłek należy stosować z wielką ostrożnością u osób wykazujących zwiększoną wrażliwość, szczególnie w przypadku pyłkowicy i astmie oskrzelowej. Korzystne jest tu stosowanie pyłku razem z miodem w stosunku 1 : 10. Zarówno pyłek jak i miód powinny pochodzić z roslin najbliższych miejsca stałego pobytu chorego. Kuracja miodowo-pyłkowa winna w celu zapobiegawczym wyprzedzać o 30 dni okresy nasilenia się ataków alergicznych.
Uwaga: Powyższa kuracja powinna być stosowana wyłącznie po zaczerpnięciu porady lekarza. Choroby narządu wzroku - zapalenie siatkówki, rogówki oraz spojówek - dzięki obecności w pyłku witaminy A i ryboflawiny po jego podaniu dochodzi do wyraźnej poprawy wzroku i do cofania się zmian chorobowych.
Choroby psychiczne, zaburzenia starcze, stany wyczerpania psycho-fizycznego oraz nerwice - przyjmowanie pyłku polepsza zdolności i koncentrację myslenia, obniża stany napięcia nerwowego i pobudzenia psychoruchowego, prowadzi do poprawy samopoczucia oraz działa uspokajająco.
Stany zapalne i przerostowe gruczołu krokowego - przyjmowanie pyłku powoduje cofanie się zmian zapalnych i przerostowych w gróczole krokowym i likwiduje zaleganie moczu. Mężczyznom powyżej 40 lat należy zapobiegawczo podawać pyłek w dawce 15 gram dziennie w celu zapobieżenia zmianom w gruczole krokowym.

do góry

Kit (propolis)
Propolis potocznie zwany kitem pszczelim jest mieszaniną substancji żywicznych wydzielanych przez pączki drzew oraz balsamu pyłkowego wytwarzanego w organiźmie pszczól z pyłku kwiatowego. Propolis jest substancją wzmacniającą konstrukcję ula, uszczelniająćą i zabezpieczającą wnętrze ula przed rozwojem drobnoustrojów. Dotychczas wyodrębniono około 300 substancji wchodzących w skład propolisu i ilość ta ulega systematycznie zwiększeniu w miarę rozwoju badań. Wśród poznanych składników propolisu znajdują się substancje z grupy: flawonoidów, kwasów fenolowych, estrów aromatycznych, alkoholofenoli, ketofenoli, kumaryny, substancje lipidowe i woskowe, biopierwiastki, witaminy, związki białkowe i inne.
Według obecnych badań uważa się, że skuteczność działania propolisu stanowi sumę działań wszystkich składników mikrobiologicznie aktywnych. Niektórzy naukowcy nazywają propolis antybiotykiem XXI wieku.

Propolis i zdrowie
Wybrane przykłady przygotowania i stosowania propolisu w warunkach domowych.

Wyciąg etanolowy
Wyciąg etanolowy sporządza się w stężeniu 3%, 5%, lub 10%.
Do sporządzania roztworu 3% bierze się 15 gram propolisu (odpowiednio dla 5 % - 25 gram a dla 10% 50 gram) na 500 ml spirytusu 70 % (tj. 350 ml spirytusu i 150 ml wody).
Rozdrobniony proplis zalewamyw butelce lub innym naczyniu szklanym alkoholem i pozostawiamy w temperaturze pokojowej na 7 - 14 dni mieszającc 2 - 3 razy dziennie. Następnie mieszaninę umieszcza się na dobę lub dłużej w lodówce. Schłodzony, ciemnobrązowy płyn znad osadu przesącza się przez bibułkę, watę lub gazę do butelki z ciemnego szkła. w ten sposób uzyskujemy etanolowy wyciąg wolny od osadów woskowych, które pozostają na dnie naczynia.
Etanolowy wyciąg może być stosowany wewnętrznie i zewnętrznie.

Maść propolisowa
5% maść proplisową do użytku zewnętrznego uzyskuje się poprzez odparowanie 50 ml wyciągu propolisowego do konsystencji półpłynnej wstawiając zawartość do naczynia z gorącą wodą o temperaturze do 60 stopni C.
Zagęszczony wyciąg w ilości 5 gram miesza się z 95 gramami wazeliny lub lanoliny i maść jest gotowa do użytku.

Zastosowanie etanolowego wyciągu z propolisu:

  • Stany zapalne dróg oddechowych, kaszel, angina: na kostkę cukru przy użyciu kroplomierza wkapujemy 5 - 10 kropel roztworu propolisu i spożywamy kilka razy dziennie.
  • Zapalenie gardła , angina: należy płukać gardło roztworem składającym się ze szklanki ciepłej wody i 30 - 60 kropli wyciągu propolisowego 3 razy dziennie.
  • Choroba wrzodowa żołądka i dwunastnicy: 30 - 40 kropli wyciągu propolisowego mieszamy z 100 ml ciepłego mleka i pijemy 2 razy dziennie.
  • Zapalenie wątroby przewlekłe i wirusowe: przyjmujemy 50 kropli propolisu w 1/2 szklaniki letniej, przegotowanej wody 2 razy dziennie.
  • Nadciśnienie tętnicze i profilaktyka w miażdżycy: 30 - 60 kropli wyciągu propolisowego w 1/2 szkalnki mleka lub przegotowanej wody.
  • Osłabiona odporność: w szklance letniej, przegotowanwej wody rozpuszczamy 1 łyżkę miodu i 20 - 40 kropli wyciągu propolisowego, powyższą miksturę przyjmujemy 3 - 4 razy dziennie.
  • Stany zapalne dróg moczowych i pęcherza moczowego: do szklanki letniej, przegotowanej wody dodajemy 1 łyżkę miodu, 1 łyżeczkę rozttartego pyłku i 50 kropli propolisu, miksturę pijemy 2 razy dziennie przez okres 1 miesiąca.
  • Zapalenie gruczołu krokowego: do 1/2 szklanki letniej, przegotowanej wody dodajemy 1 łyżkę miodu, 1 łyżeczkę zmielonego pyłku i 50 kropli propolisu, całość uzupełniamy sokiem z marchwi lub z jabłka. Pijemy raz dziennie na godzinę przed posiłkiem przez okres jednego miesiąca.
  • Zranienia, owrzodzenia, grzybice, odleżyny i oparzenia: stosuje się 3 - 5 ml wyciągu propolisowego w 100 ml wody do przemywania; stosuje się maść propolisową położoną na jałową gazę kilka razy dziennie.
  • Paradontoza: dziąsła masujemy tamponem z waty nasączonym wyciągiem z propolisu kilka razy dziennie.
  • Ból zębów: przykładamy tampon z waty nasączony wyciągiem z propolisu.

  • do góry

    Wosk
    Wosk jest substancją stałą o barwie od białej poprzez zielonożółtą i pomarańczową do ciemnobrązowej. Najlepszy gatunkowo jest wosk o barwie białej do jasnożółtej. wosk ma słaby miodowy zapach i topi się w temperaturze od 62 - 72 stopni Celcjusz, a krzepnie w temperaturze od 60 - 64 stopnie. Kolor wosku zależy od barwników przechodzących do niego z kitu pszczelegu i pyłku. Ma konsystencję plastyczą, daje się moidelować. Struktura wosku jest drobnokrystaliczna, ziarnista.
    Wosk zawiera 76, 3 % węgla, 13,2% wodoru i 7,5% tlenu. Jest mieszaniną kwasów, hydroksykwasów, alkoholi jedno- i dwuhydroksylowych, estrów, węglowodorów, substancji zapachowych jak estry kwasu octowego, masłowego, walerianowego oraz barwnika żółtego - chryzyny, która w połączeniu z metalami (glin, żelazo, miedź) daje barwne związki.

    Wosk wykorzystywany jest nie tylko w lecznictwie , ale też i w kosmetyce jako składnik różnych kremów odżywiających i chroniących skórę.

    Nie można też zapominać o wosku jako tradycyjnym środku służacym oświetlaniu pomieszczeń. W obecnej dobie stosowany jest do tego celu w sytuacjach szczególnych, mających wytworzyć odpowiedni nastrój. Świece z wosku pszczelego ujemnie jonizują powietrze i powinny być palone przynajmniej przez 5 minut dzienie w pomieszczeniach gdzie znajduje się np. telewizor. Pondto świece te niwelują zapach dymu tytoniowego

    do góry

    Mleczko pszczele
    Mleczko pszczele
    artykuł Alicji Paciorek (magazyn Żyjmy Dłużej) http://www.resmedica.pl/zdakt.html

    Szczególnie cenionym pszczelim produktem o silnych właściwościach wzmacniających jest mleczko pszczele. Poprawia ono sprawność psychiczną i fizyczną. Jest też z powodzeniem stosowane w kosmetyce. Młode 3-9-dniowe pszczoły robotnice wytwarzają w swoich gruczołach gardzielowych galaretowatą substancję o barwie kremowej i cierpkim smaku. Jest to mleczko pszczele, które służy do karmienia larw pszczół robotnic i trutni przez 3 pierwsze dni ich życia. Królowa pszczół jest nim natomiast karmiona przez całe życie. Pewnie dlatego żyje 40 razy dłużej niż reszta mieszkańców ula.
    Mleczko pszczele pozyskuje się w okresie od połowy maja do końca lipca. Świeże mleczko zawiera wiele cennych składników: białka (zwłaszcza globuliny i albuminy), substancje lipidowe, węglowodany, kwasy organiczne, witaminy (szczególnie z grupy B), neurohormon (acetylocholina), biopierwiastki (potas, wapń, sód, magnez, żelazo, mangan).
    Mleczko pszczele ma cenne właściwości odżywcze, stymuluje odnowę biologiczną tkanek. Zestaw biologicznie czynnych substancji w nim zawartych poprawia sprawność psychiczną i fizyczną. Usprawnia pracę mózgu, pamięć i funkcje myślenia oraz zdolność koncentracji. Wykazuje pozytywne działanie przy miażdżycy naczyń krwionośnych, w stanach zapalnych żył, po zawale serca, w chorobach krwi oraz niewydolności krążenia. Opóźnia procesy starzenia, a jako naturalny afrodyzjak przeciwdziała impotencji u mężczyzn. Mleczko pszczele zwiększa nasz potencjał fizyczny i intelektualny, przywraca optymizm i chęć do życia (ułatwia pokonanie stanów depresyjnych i bezsenności). Jest też stosowane w kosmetyce, ponieważ nawilża i wygładza skórę, przywracając jej naturalną świeżość. Dodaje się je do niektórych kremów odżywczych i balsamów, szczególnie przeznaczonych do pielęgnacji skóry starzejącej się.

    Wartość mleczka pszczelego doceniają bardzo Japończycy, którzy spożywają je m.in. w postaci specjalnych galaretek. Zalecane jest stosowanie kuracji mleczkiem pszczelim co najmniej dwa razy w roku. Pamiętajmy jednak, że mleczko pszczele nie jest antidotum na każde schorzenie. Nie wszyscy także mogą je stosować. Ostre choroby zakaźne, nowotworowe, uczulenia na produkty pszczele i alergie, zmiany skórne, choroba Addisona, astma to przeciwwskazania do jego używania.

    Mleczko pszczele można kupić w aptekach, sklepach zielarskich i ze zdrową żywnością. Występuje w formie tabletek do ssania, kapsułek, syropu. Preparaty z zawartością mleczka pszczelego podaje się doustnie, podjęzykowo (ten sposób jest uznawany za najskuteczniejszy). Podczas takiej kuracji nie wolno pić alkoholu.

    do góry

    Pierzga
    Naturalny pyłek kwiatowy wzbogacony w ulu przez pszczoły i złożony w komórkach plastra, a następnie poddany procesowi dojrzewania. Proces ten jest swoistą biotechnologią pozwalającą pszczołom na przetrwanie w okresie zimy. Powstały w ten sposób nowy produkt zwany pierzgą odznacza się odmiennym składem biochemicznym w porównaniu z pyłkiem kwiatowym. Ze względu na proporcje poszczególnych składników pierzgi, stanowi ona doskonałą odżywkę uzupełniającą monotonne odżywianie się współczesnego człowieka. Działa wielokierunkowo wzmacniając organizm i przywracając jego prawidłowe funkcjonowanie.
    Wspomaga leczenie wielu chorób.

    Działa wzmacniająco i regenerująco:

  • w okresie rekonwalescencji,
  • po przebytych zabiegach operacyjnych, w stanach pozawałowych,
  • w spadku odporności,
  • w stanach chronicznego zmęczenia,
  • w niedoborach witamin i składników mineralnych,
    zapobiegawczo i leczniczo w anemii.

    Wzmacnia układ nerwowy:

  • w stanach depresyjnych,
  • w stanach przemęczenia psychicznego,
  • przy intensywnym wysiłku umysłowym (poprawia zdolność koncentracji i twórczego myślenia).

    Reguluje funkcjonowanie układu trawiennego:

  • w chorobie wrzodowej,
  • przy obstrukcjach i biegunkach.

    Działa ochronnie i odtruwająco:

  • w chorobach wątroby - wirusowe zapalenie wątroby,

  • do góry
    strona główna